İNSANIN ANAYURDU ÇOCUKLUĞUDUR

 Brezilyalı yazar Jorge Amado’nun manalı sözüdür. Yazarın henüz hiç bir kitabını okumadım. İlk fırsatta alıp okumak istiyorum. ’’İnsanın Anayurdu Çocukluğudur’’ sözünü yazan yazarın ismini, okuduğum bir kitabın önsözünde rastladım. Etkilendim. Bu sözün manası, herkesi etkiler. Gerçekten yıllar sonra iş icabı kendi doğduğun topraklardan başka bir yerlere, uzak diyarlara zorunlu göç eden herkesi etkilediği gibi yakın yerlerde oturan kişileri de etkiler.
Dünyanın hangi ülkesine veya ülkemizde herhangi bir şehrine gidersen git, anılarınla beraber çocukluğunu yanında götürdüğün için anayurdundan maalesef kopamıyorsun. Ayrıca ileriki yaşlarda o güzelim yılları (çocukluğunu) hatırladıkça anayurdunun kıymetini daha çok hissediyorsun.
Çocukluğumun mutlu, bir daha geri dönmeyecek mutlu günleri! Bu çağdaki anılarımı nasıl sevmeyeyim, nasıl tatlı anmayayım? En başta rahmetli Hatça Nenem, rahmetli babam, anam ve kız kardeşlerim… (Cem, yirmi yıl sonra geldi. İyi ki geldi. Onun sayesinde rahatım. Sağolsun…)
Mahalle arkadaşlarım Mehmet Turgutoğlu, Onur ve Doğan…
İlk ve Ortaokuldaki kız ve erkek arkadaşlarım…
Amca, dayı ve hala çocukları…
Bizlerden bir kaç yaş küçükte olsa mahalle maçı yaptığımız Mehmet Can, Birol ve Muhammet…
Dedem Bekiroğlu Mehmet, Baki Nenem, Cemile Nenem, Dayılarım ve Yengeler… Yazın ova evine göçülürdü. Bazlama ve mısır ekmeğiyle yapılan kahvaltılar…
Anılarla dolu o güzelim yıllar gelip geçse de unutulmuyor. Şarlak deresine Turgutoğlu, Onur ve Doğan’la gider piknik yapardık. Dört kişi hiç ayrılmazdık. Ara sıra tatsızlıklar olsa da ertesi günü hiç bir şey olmamış gibi oyuna kaldığımız yerden devam ederdik. Yaz akşamları yazlık sinemada oynayan filmler, bizleri başka bir dünyanın insanı yapar; aktörlerine özenirdik. Kendimiz çeşitli oyunlar üretirdik. Ayrıca bilinen birçok oyunun yanı sıra mezarlıklar içeresinde oyun oynardık. Gün batımına kadar oyunlar sürerdi. Mahalledeki dut ağaçlarından, incir ve çağla ağaçlarından yediğimiz yemişleri de unutamıyorum.
Hayallerimiz, umutlarımız vardı. Kimi gerçekleşmese de halimizden memnunduk. Aslında çok eğleniyorduk. Çocukken büyüklere benzemeye çalıştığımız halde, çocukluktan çıkınca, şimdide ona dönmeyi istiyorum. Çocukluk saflıktır… Hep temiz duygularla hareket edersin.
Arkadaşlarımı ve o günleri özledim. Şimdi aramızda olmayan arkadaşlarımızı rahmet dilerken, anayurdundan ayrı olsalar da çocukluklarını hatırlamalarını isterim. Geçmişte hayatıma giren herkese teşekkür ederim. Sevgiyle çocuk kalın…
YORUM EKLE

banner68