Hz. Muhammed (sav) insanların en cömerdi idi. elinde ne varsa etrafındakilerle paylaşır dertleriyle hemhal olur onların gönüllerini alırdı. Kendisinden herhangi bir şey istenildiğinde kimseyi geri çevirmez elinde ne varsa ihtiyacını giderirdi. Burada şunu da ifade edelim ki dilencileri katiyen sevmez ve bu dilencilikten kurtulmanın yollarını insanların çalışıp kazanmanın yollarını gösterirdi.
Ashaptan Cabir (ra) diyor ki: Peygamberimiz kendisinden istenilen bir şeyi asla yok dememiştir.
Peygamberimiz ihtiyaç sahibi olan fakir ve garibanları kendisinden daha fazla düşünür kendisi aç kalsa bile aç olanları düşünür ve onları doyururdu. Peygamberimiz maddi imkânlarının çok iyi olduğunda da aşırılığa kaçmamış sade bir hayat yaşayarak israftan ve cimri olmaktan kaçınmıştır kendisi için bir şey bırakmamış fakirlerin yanında olmuş, onlara daima kol kanat germiştir.
Bir gün Peygamberimize bir parça kumaş hediye edilmiş, o da bunu kabul etmişti buna ihtiyacı da vardı yanında oturanlardan birisi “bu ne iyi kumaş” deyince Peygamberimiz o kumaşı ona vermiştir.
Bu anlattıklarımız bizlere gösteriyor ki cömertlik ancak elindekileri ihtiyaç sahipleriyle paylaşmak onları eli boş çevirmemekle olduğunu diğer gam olup insanları düşünmekle cömertliği yerine getirmiş oluyoruz. Bunun zıddı olan verilen bir şeyi yapılan her türlü hayır ve hasenatı yaptığımız andan itibaren onu unutmalıyız ki Allah da bizim hanemize bu sevapları yazsın yoksa başa kakarsak ondan fazla sevap almamız mümkün değildir.
Sonuç olarak yaptığımız ve yapacağımız her şeyi Allah'üteale emretmiş sevabını da Allah,tan beklersek yaptığımız iş çok güzel eğer böyle değil de insanlar böyle bilsin diye gurur ve kibire kapılırsak malı mülkü veren de Allah alan da Allah olduğunu bilmemiz yeter.
