Peygamberimiz (sav ) asla büyüklenmeyen, alçakgönüllü, hoşgörülü büyüklük taslamaz. Aynı zamanda da vakarlı, bir topluluğa veya bir yere gittiğinde kendisi için ayağa kalkılmasını istemez, nerede boş bir yer buldu ise oraya oturmak isterdi.
Peygamberimiz, insanlar arasında bu fakirdir, şu zengindir diye ayrım yapmaz herkese eşit davranır, kendisini bir hizmetçi dahi davet etse onun davetine icabet eder yoksul ve gariban ve fakirlerle oturup yer içer, onların evlerine gider hal hatırını sorar dertlerini dinler.
Peygamberimiz bazen ev işlerini bizzat kendisi görürdü. Çarşıya gider, lazım olan şeyleri kendi alırdı.
Hasta olanların ziyaretine gider, dertlerini dinler, yardımcı olmaya çalışırdı. Ve de hasta ziyaretlerinde bulunmak bir Müslüman'ın birer görevi olduğunu belirtir hasta ziyaretinde gittiği yerdeki hastayı ümit ve moral, şifa bulması için duada bulunur “İnşallah kurtulacaksınız” derdi.
Peygamberimiz insanlarla konuşurken onların sözünü kesmez ve sözü bitinceye kadar dinler sonra konuşurdu. Yaşamı ise son derece sade idi gösterişten uzak her hareketi samimi ve içten idi içinden ne geçiyorsa dışı da aynı olan ve söz verdi mi o sözü mutlaka yerine getirirdi.
O, şöyle buyurmuştur.
“Kim Müslüman kardeşine alçak gönüllü davranırsa, Allah onu yükseltir. Kim kibirlenir, üstünlük taslarsa Allah onu alçaltır” buyurmuşlardır.
