16 Mayıs 1919 sabahı Mustafa Kemal, Bandırma vapuruyla Karadeniz'e açıldığında, bu ülkede işgal falan yoktu.
Herkes okuryazardı. Tüm çocuklar, okullarda dinini, diyanetini öğrenerek yetişirlerdi.
Hırsızlık, irtikap, ırza tecavüz.. aklınıza gelebilecek hiçbir kötülük yoktu toplumda.
Halk özgürdü. Kadınlarımız erkeklerle eşit haklara sahipti.
Aydınlar düşüncelerini açıkça söyler, gördükleri aksaklıkları rahatlıkla eleştirebilirlerdi. Hıristiyan, Musevi; Alevi, Sünni gül gibi geçinip giderlerdi.
Ülkede demokrasi vardı. Kadınlarımız da erkekler gibi seçme ve seçilme hakkına sahipti.
Mavri Mira, Etnik-Eterya, Pontus Rum, Taşnak _Hınçak, Kürt Teali, Teali İslam, İngiliz Muhipleri, Sulh ve Selamet-i Osmani Fırkası, Wilson Prensipleri... gibi cemiyetler ülkeyi parçalamak için çalışan cemiyet falan değildi; onlar bilakis yabancı dostlarımızla sıkı işbirliğiyle devletin geleceğini biçimlendirmeye çalışırlardı.
O günlerde Boğaz'a demirleyip toplarını saraya çeviren gemiler düşman değil, dost ülkelerin gemileriydi ve padişah efendimizi koruyorlardı.
O zaman AB falan yoktu; ama İngiliz, Fransız, İtalyan, Yunan dostlarımız, ülkemizin bağımsızlığı ve bütünlüğünü koruması için özveriyle çalışıyorlardı.
Devletin kasası tıka basa doluydu. Dışa verilen borçlar sayesinde başka ülkeleri kendimize göbekten bağlamıştık.
Yurdun dört yanı demir ağlarla örülmüştü. Bankalarımız, fabrikalarımız dünyaya örnekti.
Sözün özü, devir tam asr- ı saadetti ki Mustafa Kemal, Samsun'a çıktı. Halkı örgütledi. Dostlarımızı ağlattı, düşmanlarımız güldürdü. 600 yıllık devletimizi yıktı. Padişah Efendimizi sürgüne gönderdi. Yetmedi halifeliği lağvetti. Dünya Müslümanlarını başsız bıraktı.
İktidar partisinin sözcüsünün dediği gibi Türkiye'nin Baas partisi CHP'yi kurdu.
CHP'nin halka yapmadığı zulüm kalmadı. Laiklik deyip halkı dinsizleştirdi. Peygamber efendimiz “Kavmiyeti tel'in etmesine karşın, milliyetçilik fikrine sarılıp halkı ummetçilikten uzaklaştırdı. Cumhuriyet deyip Al-i Osman'ın tahtına el koydu. “Halk” dedi, “devlet” dedi, “devrim” dedi.
O ölüp gitti. Ama düşüncesini savunanlar, biz “Atatürkçü”yüz deyip onun açtığı yoldan yürüdüler.
Onun adına 23 Nisan, 19 Mayıs, 29 Ekim, 30 Ağustos gibi Hak kitabında adı geçmeyen bayramlar uydurdular. Bu bayramlarda çocuklar, robot gibi şiirler söyledi, gençler stadyumlarda kıçları başları açık dans ettiler.
Diyorlar ki;
“Atatürk'ü severim; ama Atatürkçü olmayı hakaret sayarım.”
“Kaldırın bu 19 Mayıs'ı. Bu Faşist bir uygulamadır.”
“Değişim kanlı mı, kansız mı olacak?”
“Cumhuriyet döneminin artık sonu geldi.”
“Adliyede, mülkiyede, askeriyede tüm anayasal güçleri tarafınıza çekinceye kadar sessiz ve derinden gideceksiniz... Kılcal damarlarına kadar sızacaksınız, son ana kadar varlığınızı asla belli etmeyeceksiniz... İcabında mahkemelerin altını üstüne getireceksin, avucuna alacaksın... Önemli olan mahkûm ettirmektir... Avukat tutacaksınız, hakim kiralayacaksınız... Tüm kaleleri zapt etmeden, tüm hücrelere nüfuz etmeden, vaktinden erken yapılmış her hareket sonumuz olur.”
Sanıyorlar ki vakit tamam.
