Sorgulama

Beni boğan bir şeyler vardı.

Yüreğimi bir rüzgâra kaptırmıştım sanki. Savruluyordum.

Dakikalarca, sessiz sessiz bekliyordum.

Beni sorgulayan bir şeyler vardı. Birileri vardı. Birisi...

Beni sorgulayan...

*  *  *

Akşam, yine demleniyordu şehirde. Yavaş yavaş bütündükkânlar kapanır birazdan. Telaşlı bir bekleyiş kaplar tüm durakları. İşçilerevlerine gitmek için otobüs bekler. Trafik polisleri düdükleriyle öğrencileregeçiş hakkı tanır. Akşam demleniyor şehirde. Işık vuran perdelerin arkasından çatal-kaşıksesleri çalınır kulaklara. Televizyon kanallarında haberler sunulur. Ve akşamdemlenmiştir artık. Haberler bitmiştir. Yemekler yenmiştir ve evin kızlarıbulaşıkları yıkayıp ocağa çayı koymuştur. Öğrenciler ödevlerini bitirmiştir. Veboşalmıştır kavşaklarla duraklar...

Ben de akşamı soyunup, geceyi giydim üzerime. Ne de olsaakşam çekilmişti göklerden. Ama beni boğan bir şeyler vardı. Ne zaman geceyigörsem, gözlerimde bir yıkılmışlık belirir. Aslına bakacak olursak bununsebebini biliyorum. Ama bu bildiğim sebepler benim sorgulanmamı gerektirmiyor!Biliyorum, yine tonlarca soruyla karşılaşacağım birazdan. Olsun, alıştımartık...

Annemin çarşamba pazarından aldığı mor nevresimimi yatağımageçirdim. Son sigaramı içtim. Ucu başı kırılmış LM paketini de balkondakiçöplüğümün kenarına savurdum. Dişlerimi fırçaladım ve tebessüm dağıtarak aynayabaktım. Dişlerime baktım. Yan odaya geçip Åžükrü'ye baktım. Uyuyordu. Odamageçip, kitabımı yatağımın üzerine koydum. Gece lambasını açtığıma göresarılabilirdim artık kitabıma. Hava soğuk! Annemim gözlerini ve sözlerinihatırlamıştım: “Oğlum, Karaman soğuktur. Yatarken üstünü iyicene ört. Hastaolma!” demişti. Örttüm. Kitabı da okumaya başlamıştım. Sayfalar ilerliyordu.Kitap çok güzel. Genç bir öykü yazarının kitabı. Ödüllü bir kitap. Ve büyükihtimalle, bu kitap bittiğinde birileri beni sorgulayacaktı! Olsun, alıştımartık...

Geceydi. İkiyi yirmi geçiyordu saat. “Issız” isimli öyküyüokuyordum. İsmail kahvaltısını yapıp işe gidecekti. Yolda bir kadın görecekti.Gördü de. Geceydi. Issızdı. Yan odada uyuyordu Åžükrü. Uyusun.  Kapım çalındı. “Issız”daki kadındı gelen!İçeri davet ettim, girdi. Sanki yıllarca benimle yaşamıştı. Evi tanıyordu.Beni... Beni tanıyordu. Biraz önce kitap okuduğum yatağa oturdu. Duvarımdakiİzmir resmine bakarak:

-“Neden İzmir?” dedi.

Garip. Çok garip. Kendimi tanıyamıyordum. Geceydi. Ve bengece gece kapıma habersizce gelen bu kadını tanımıyordum. Bu “yabancı”yı! Åžükrüuyanırsa kim bilir ne düşünür? Bu kadının İsmail'in karşısına çıktığını az önceokumuştum. Ve bu kadına dair bildiğim tek şeydi bu! Ama buna rağmen onunlakonuştum:

-İzmir'i kendim gibi gördüğüm için...

-Kendim gibi derken?

-Kendim gibi işte. Bulanık, karanlık, canlı, parça parça vebütün bütün. Nasıl anlatayım bilmiyorum. Bir tarafım Bornova'dır benim, birtarafım da Alsancak. Bir sokak kadınını da taşıyabilir yüreğim, iffet âbidesibir kadına da hayran kalabilir. İzmir gibiyim işte, İzmir... İki cebim varyılların eskitemediği pantolonumda! Sağ cebimde fakirlik kol gezer, sol cebimdeise Kordon'da kahvaltı yapabilecek kadar param var!

Dindarlar, dinsizler, satanistler, gülenler, ağlayanlar,güzeller, çirkinler, evler, çadırlar, öpücükler, tokatlar, ezanlar, çansesleri... Her şey... Kısacası kendimi tek kelimeyle ifade etmemi isteyenleriçin: İzmir..!

-İzmir dışında seni anlatabilecek hiçbir şey yok mu?

-Tam anlamıyla anlatabilecek bir şey yok. Kitap okumayıseverim. Sürrealist yazarları okumayı... Sürrealistlerde kendimden bir şeylerbulurum. Bir şeyler katarım anlatılanlara. Gerçeklikten uzaklaşıp yeni birgerçeklik kurmak! Hayâlin zirvesine ulaşmak. Alışılmamış benzetmeler, yaratan,yaratılan ve yaratılacak olan... Sorguluyordum kendimce, sonunda inandımgaliba; Allah var! Cemal Süreya da çok merak etmiş Allah'ı. Keşke şimdiyaşasaydı. Keşke bulutu bölebilseydi üç parçaya.

Bulutların üzerinde geziniyordum. Hayâller bile ufacıkgörünüyordu. Yaşadıklarımı hatırlıyordum. İsmail işten çıkmıştı. Eşi Sinem'ebir buket çiçek almıştı. Kordon'daki sevgililer kavga etmişti. Sevdiğine aldığıgülleri denize atmıştı genç. İki dost Pamukkale'den bilet kesmişti: “Muğlayolcusu kalmasııın!”

Telefonumun alarmı çalıyordu. Åžükrü hâlâ uyuyordu. İki saatekadar ders başlayacaktı. “Issız” bitmemişti, ama sorgulanmam bitmişti. Gecebitmişti. “Uyanmıştım..!”