FAKİR KEYFİ

‘Fakirin de keyfi mi olurmuş? Aman sen de..’ diye düşüneniz olabilir. Neden olmasın? Fakir, köy kahvesinde bacak bacak üstüne atıp keyif yapamaz mı? Aşık olup birini sevemez mi? Ceviz Ağacının gölgesine uzanıp keyif çatamaz mı? Ürünü iyi para ettiği yıl şöyle evine bir kilo helva alıp dönerken , mutluluktan rahmetli Özay Gönlüm’den bir türkü çığırıp da ‘’Çözde Al Mıstavali ‘’ deyip mırıldanarak keyiflenemez mi? Fakirliğin gözü kör olsun. Neden bu dünya hep zenginin malı mülkü, aşkı ve mutluluğu üzerine kuruludur da garibandan, fakirden yana değildir? Fakirlik yazgı mıdır, kader midir? Üstelik çok çalıştığın halde bu yetmezlik nedir? İşte tüm bu soruların cevabını rahmetli Yaşar Uzun’un yıllar önce yazdığı şiir kitabı ‘’ Fakir Keyfi’’nde bulabilirsiniz. Ahiköy’ün 1940—1970li 30 yıllık fakirlik dönemini anlatmış şairimiz. Tütüncü fakir kesimin, yaşamını keyifler ekleyerek güzel bir şiir kitabı haline getirmiş.

Şair Yaşar Uzun, 1942 yılında Yatağan’da doğdu. İlk ve orta öğrenimini ilçesinde tamamladı. Ankara Yenişehir Sağlık Kolejinden mezun oldu. Yurdun çeşitli yörelerinde sağlık memuru olarak görev yaptı. Küçük yaşlardan beri tiyatroya, şiir yazmaya büyük merakı vardı. Öğrenim sıralarında ilçesinde arkadaşları ile birlikte tiyatro topluluğu kurdu. ‘’Marazın Haydarı, ‘’ Topalın Gazabı’’ gibi eseri kaleme aldı. Eserlerinde halkın sorunlarını, mizahi bir dille anlattı. Tiyatro eserinin yazarı, yönetmeni ve oyuncusu oldu. İlçe halkını tiyatroyu sevdirdi, oyunu çevre ilçelere, köylere taşıdı. 1962 yılında serbest nazımdaki ‘’Fakir Keyfi’’ adlı şiir kitabı ile halkını ve kendini anlatmaya çalıştı. İlçede düzenlenen tüm kültürel aktivitelerin içinde aldı ve öncüsü oldu. 1991 tarihinde genç yaşta ayrılan Uzun; evli ve üç çocuk babasıdır. Yatağan’da Yetişenler—Yatağan Belediyesi Kültür Yayınları. Tarcan Oğuz. Sayfa: 182

Rahmetli Yaşar Uzun’u çok severdim. Aynı sokakta oturduğumuz içinde (Ahi Sokak—Ahi Dede yanı) sık sık karşılaşıp selamlaşırdık. Çok iyi, naif, içten, mütevazi, kendi halinde ve nazik biriydi. Rahmetlinin ilk eşi Serpil Uzun, ilkokul birinci sınıfta öğretmenimdi. Serpil öğretmenimizi çok severdik. Yıl içinde tayinleri çıktı ve bizi bırakıp Muş’a gittiler. Eşinden önce görev yaptıkları Muş’ta yakalandığı amansız bir hastalığa yenik düştü ve vefat etti. Yatağan’da toprağa verdiğimiz günü hiç unutamıyorum. Küçük yaşta minik kalbimiz ilk acıyı tattı. Arkadaşlarla birlikte birbirimize sarılarak çok ağlamıştık. Bandonun sesleri yüreklerimizi dağlamıştı. İlkokul ikinci sınıftaydık. Her ikisinin de ruhu şad olsun. Yazdığı tiyatro oyunlarını da Topal Ahmet Amcanın sinemasında seyrettim, izledim. Bu açıdan kendimi şanslı olarak nitelendiririm. Yaşasaydı yazdığım ‘’Yatağan’da İz Bırakanlar’’ adlı eserime girerdi. Ama yeni çıkaracağım ‘’Belleklerde Yaşayan Ahiler’’ adlı kitabımda Yaşar Abime ve eserlerine yer vereceğim. Anılarını yazacağım.

‘’Senelerdir arzuyla, ihtirasla içimde duyduğum ve kendime bir ideal olarak kabul ettiğim sanat alemine girerken; ideallerimin gerçekleşmesi yolunda ilk adımımı atmış bulunuyorum. Şimdiye dek çok şiir yazdım. Fakat şiirlerimi derleyip toplamak hiç aklıma gelmedi. Ancak elime geçen bir kısım şiirlerimi FAKİR KEYFİ ismi altında toplayarak, bu yoldaki çalışmalarımın ilk hazzı içinde huzurunuza çıkıyorum. Bu küçük kitabım okuyucuma bir şeyler anlatabilirse kendimi bahtiyar addedeceğim’’. Yaşar Uzun.

Oğlu Devrim Uzun’dan rica ettim; babasının 1962 yılı basımı şiir kitabını getirmesi için. Sağ olsun beni kırmadı ve kitabı getirdi. 55 sayfalık kitapta 26 şiir var. Hepsini severek okudum. Şimdi sizlerle iki tanesini paylaşacağım:

HAYAL—İ AŞK

Bir şarkımız olsun istiyorum dudaklarımızda

Hep ikimizi söyleyecek…

Bir gecemiz olsun özgürlük bahçelerinde

Sarhoş… öylesine

Bir müzik çalsın hafiften

Kainat dans etsin önümüzde

Sen ve ben

Bu ölümsüz bahçenin ortasında,

Aşk içelim durmadan şarap yerine

Kadehlerimiz buseden olsun.

FAKİR KEYFİ