ABD’nin İndiana Üniversitesi’nden davet alan yurdumuz Alevi-Bektaşi Dernekleri, 13 Nisan 2017 tarihinde, üniversitede bir “Alevi-Bektaşi Cem Ritüeli (Cem Ayini)” yapacaklar…
Bu haber üzerine 25 Mart 2017 Cumartesi günü saat 20.00’de Halk TV’ye çıkan ülkemizin en ünlü Alevi sanatçılarımızdan Arif Sağ, Yusuf Benli ve Yavuz Top; bu konu üzerine görüş ve düşüncelerini anlattılar…
Tabii ki, güzel ve kültürü zengin Anadolu’muza ait değerlerimizin, yurt dışında da kabul ve saygı görmesi, seslerini oralarda da duyurabilmeleri çok olumlu gelişmelerdir... Bu yazım yayımlandığında oradaki bu etkinlik yapılmış olur mu, olmaz mı bilemem ama; seslerini orada en iyi şekilde duyurmalarını ve amaçlarına ulaşmalarını yürekten diliyorum!..
Yüzyıllardır bu güzel insanlarımız Hz. Ali’den Hz. Hüseyin’e, Hacı Bektaşi Veli’den Pir Sultan Abdal’a, Kul Himmet’ten Ferman Baba’ya, günümüzde de Arif Sağ’dan Yavuz Top-Sebahat Akkiraz-Yusuf Benli’ye kadar, daha adını sayamayacağımız birçok ünlü insanımız gönüllerimizde taht kurmuş, çok anlamlı söz ve dizeleri beyinlerimize kazınmıştır!..
Ancak, o günkü Halk TV’deki sohbette sayın Arif Sağ bir uyarıda bulunuyor ve şöyle diyordu: “Eğer oraya bize akıl vermeye çağırıyorlarsa, sakın bunu yapmasınlar!.. Çünkü bizim akla, yönlendirmeye, birileriyle rekabet etmeye ihtiyacımız yok!.. Sadece bizim yaşamımıza, geleneklerimize ve insan sevgimize saygılı olsunlar, bu bize yeter!.. Biz ne yaptığımızı, nasıl davranmamız gerektiğini biliyoruz!.. Bugüne kadar bazı sebeplerle, birçok devlet ve bilim adamı bize akıl ve yön vereyim derken, bizleri darmadağın ettiler!.. Oraya gideceklerin, bunlara dikkat etmeleri gerektiği kanaatindeyim…” dedi…
Türkiye, Suriye, Irak ve İran sınırındaki durum, komşularımızdaki bazı mezhep ve ırk kavgaları gündemdeyken ABD, bir üniversitesi aracılığıyla, durduk yerde böyle bir davette bulunuyorsa, etrafımızdaki olayların hatırına, ben de tıpkı Arif Sağ gibi “bazı tuzak ve tereddütleri de düşünmek gerekir?” diye düşünenlerdenim…
Ülkemiz sathında kurulmuş tüm “Alevi-Bektaşi Dernekleri”ne baktığımızda hep şunları görürüz: “İnsan sevgisi, gönül zenginliği, şiddete karşı uzlaşma, savaşa karşı barış, problemlere karşı uzlaşı içinde akılcı ve kalıcı çözümler, cehalete karşı eğitim, kadın-erkek eşitliği, hakça bölüşme, tüm sosyal aktivitelerde katılımcılık, her türlü inanç ve ibadete karşı saygı…” Bunların neresi kötü!?
Bakınız şu özlü sözlerinin güzelliğine:
“Bana bir harf öğretenin kulu-kölesi olurum!.. (Hz. Ali…)” “Yaşamı, uğruna ölecek kadar seviyoruz!.. (Pîr Sultan Abdal..)” “Okunacak en büyük kitap, insandır!.. (Hacı Bektaşi Veli…)”
Bakınız şu dizelerin anlam derinliğine:
“Her sabah, her seher ötüşür kuşlar/ ‘Allah bir, Muhammed Ali’ diyerek/ Bülbül de gül için figana başlar/ ‘Allah bir, Muhammed Ali’ diyerek…/
Kıblemizden kısmetimiz verile/ Veysel Karan gitti Yemen eline/ Arıyız, uçarız kudret balına/ ‘Allah bir, Muhammed Ali’ diyerek… (Kul Himmet.)”
Ya şu dörtlüğe ne buyurulur, her türlü saygıyı hak etmiyorlar mı bu güzel insanlarımız:
“Kul olayım kalem tutan ellere/ Kâtip arzuhalim yaz yâre böyle/ Şekerler ezeyim şirin dillere/ Kâtip arzuhalim yaz yâre böyle… (Pîr Sultan Abdal.)” 