Her daim Batı’ya, Avrupa’ya özendik, onlar gibi olmaya, onların insanları gibi yaşamaya imrendik değil mi? Peki, ne olduk? Şimdiki bu perişan ve endişeli halimiz niye?
Evet, onlardan Anayasamızı kopyaladık, “İş Güvencesi Kanunu, Sendika Kanunu, Grev ve Lokavt Hakları Kanunları”nı aldık, “İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi” altına yıllar önce imza attık değil mi? Eee, niye hâlâ bu halde ve ameldeyiz!?
Neden biliyor musunuz? Evet biz bunları Batı ve Avrupa etkisi altında kalarak yaptık ama, bu yasaları o günlerde hazırlayan yöneticilerimiz, bu hakları bize bilerek veya isteyerek vermediler!
Her daim Yüce Meclis’e kendi ellerimizle seçtiğimiz çoğu Milletvekillerini ya işveren zenginlerin adamlarından veya toprak ağalarından seçtik!.. Güya Batı veya Avrupa’ya uymak için yaptıkları yasaların bir tarafını hep eksik bıraktılar!.. Çıkarılan yasaların kuyruklarına hep; “… ammaaa… fakaattt… şayeettt… lâkiinnn… veyaaa…” sözcüklerini takarak, net yaptırımlar yerine, yuvarlak anlamlar katarak, bu güzelim yasaları sulandırdılar…
Sonuçta ne oldu? Sendikaların yaptırım güçleri çok zayıfladı, etkinliği azalan ve son yıllarda “Taşeron İşçiliği” başlayan iş yerlerinde, sendikaların üye sayıları azaldı.
Bugün Avrupa ülkelerinde % 58 ile % 97 arasında değişen sendikalı çalışan vardır!.. Bizde ise, sayın Çalışma Bakan Faruk Çelik’in 25 Ocak 2012 günkü konuşmasına göre, ülkemizde sendikalı çalışanlar sadece “ % 8,5 “ olarak yüzlerimizi kızartıyor!.. Neredeyse Avrupalı sendikalı çalışan oranının “onda/biri” kadar sendikalımız var, yazıklar olsun!..
Peki bunun sonucunda ne oluyor?
İşte şu oluyor: Son zamanlarda tükenmekte olan “Devlet İşletmeleri İşçi Güvencesi” bazı yeni yasalarla tamamen sona erdirilmek üzere…
Ya “Özel İşletmelerin İş Yerleri”nde durum ne? Tam da yürekler acısı!.. Bir iki istisna hariç, diğerleri hemen hemen hiçbir sendikalı işçiyi çalıştırmak istemiyorlar!.. Sendikalı olanı kapı önüne koyuveriyorlar. Çünkü devasa işsizlik olan ülkede, onların yerine sesi soluğu çıkmadan ve asgari ücretten çalışacak adam dolu, neylesinler seni, neylesinler senin en doğal insanî ve emekçi haklarını onlar!?
Daha yeni, yıllardır bizim bu yörenin gençlerini tatil yaptırmadan, Cumartesi – Pazar demeden, - çok afedersiniz – adeta eşşek gibi çalıştıran Egeli, yerli bir gıda şirketi; bu çalışanları sayesinde borsa değerini arttırınca, yabancı bir şirkete çok ballı kârlarla, şirketin % 60’lık hissesini sattı. Yeni hissedarlar da, bu zamana kadar emek veren gençlere yol verip, asgarî ücretten yeni elemanlar aldı, önceki emekçi gençlere yazık oldu, iyi mi!?
Bu satışta bir insaf, bir kadirşinaslık, bir ahde - vefa var mı? Sermayesini senin koyduğun bu şirketin bu hale gelmesinde, değer kazanmasında, senin çalışan işçilerinin hiç mi emeği, katkısı yoktu!? Ballı parayı bulunca, bu çalışanlarını hiç düşünmeden, nasıl “üç – otuz kuruş tazminat parasına” sattın, nasıl işten çıkarılmalarına sessiz kalabildin!? Adı - sanı pek bilinmeyen şirketini bu emekçiler değerli hale getirince, hemen başkalarına sat, paranın keyfini çıkar, yok yaa!? Yok öyle 25’e simit bayım!.. Zati hanginiz hırlısınız ki!?
İllâ da “Özelleştirme” diye diye helâk olanlara duyurulur; işte size bir ‘ÖZEL’in hikâyesini anlattım! Nasıl, vicdanlarınız bu olayı onaylıyor mu? Hâlâ “Özelleşme, Güzelleşme Demektir” demeye diliniz varıyor mu, ha!?
04 Ekim 2013… Sakin KOŞAR…
