Bugün bir hafta oldu bile. Sayılı gün, geçer demeleri boşuna değil. Annemi ebedi yolculuğuna bizimle birlikte uğurlayan, acımızı telefonla ve medya aracılığıyla paylaşan tüm dostlara ailem adına çok teşekkür ediyorum.
“İnsan sosyal bir varlıktır.” sözü böyle günlerde daha bir anlam kazanıyor.
Bir kez daha gördüm ki köy ile kent yaşamı birbirinden çok farklı. Kentler kalabalıklaştıkça insanlar yalnızlaşıyor. Kentliler, hastalıkta sağlıkta, açlıkta toklukta, acıda sevinçte yalnız; birlikte, el ele, gönül gönüle olmak köylüye mahsus.
Annemi uzun süren hastalığında teyzemin kızı bakmıştı. Teyze yeğen, ana kız gibi birlikte pişirip birlikte yemişler, birbirlerine can yoldaşı olmuşlardı. Onları kardeşler, akrabalar bir gün yalnız bırakmamıştı. Bunun ne denli önemli olduğunu, bizim gibi bir ayağı kentlerde olanlar çok iyi bilir.
O gün uzaklardan acımızı paylaşmak için gelen bir dostum,
“Ne kadar da güzel. Herkes bir işin bir ucundan tutuyor. Cenaze sahibine hiçbir yük kalmıyor. Acıyı paylaşmak bu olsa gerek ” diye özetleyiverdi durumu.
Keşke şapkadan tavşan çıkarır gibi köyleri kentlileştirmeye çalışan zihniyet sahipleri, o gün aramızda olsaydı da hiçbir paranın pulun satın alamayacağı o dayanışmayı görselerdi.
Ölüm de doğum kadar doğal bir olay. Yaşamın sürüp gitmesi için bu gerekli. Ama insan bir sevdiğini yitirince bu gerçek can yakıyor, içimizi acıtıyor.
Üç yıl önce babamı kaybedince annem birden çöküvermişti. Turna yasıydı bu. Onlar yıllarca birbirine tek ağır söz etmeden yaşamışlardı. Can yoldaşlığı dediğimiz bu olmalı.
Annem 88’inde aramızdan ayrıldı. Önemli olan, uzun yaşamak kadar, verimli yaşama becerisini de gösterebilmek. O, ülkemizin koşullarında hem uzun hem de verimli yaşama şansını yakalamıştı. Ömrünün hakkını fazlasıyla verdi. Diktiği her fidana, yeşerttiği her dala daha bir özenle bakacağız artık. Galiba ondan öğrendiğim tüm değerlerin özü: “var olmanın, var etmekten geçtiğini kavramak” olmalı.
Artık hayat oyunumun bir perdesi bitti ve yeni bir perde başladı. Dileğim ışıklarının hep üstümüzde olması.
REQUİEM
Geldiler
Ve alıp götürdüler seni
Gül sularına bandırıp sevincini
Yitik bahçeler kitabında
Çatlayan bir tohuma verdiler.
Geldiler
Ve alıp götürdüler seni
Ayrılık denizi aktı içimden
Dal tomurdu
Yürek kışımda
Sesimi ıssızlara verdiler.
Geldiler
Ve alıp götürdüler seni
Yenice doğarken güneş
Açtı kollarını
Yedi kandilli Süreyya
Geçtin eşiğinden anın
Hepi mi hiçe verdiler
Geldiler
Ve alıp götürdüler seni
Bulutları bulutlara ekleyerek
Buldun dağını
Kimseler görmedi
Helalleştin kalbinle
Yarınımı düne verdiler.
Geldiler
Ve alıp götürdüler seni
Acının yörüngesinde
Yasım ömrümden uzun
Durdu sen olan
Avuçlarımdan uçan an’ı
Aklımın uçurumuna verdiler
Geldiler
Ve alıp götürdüler seni
Geçtin dilsizliğin dili kapılardan
Şimdi acının sağanaklarında
Kanadı kırık sözümün
Sana ötelerin ötesini
Bana sensizliği verdiler.
Yıllar koşar adım geçerken bizler inadına doluya aldırmaya, boşu doldurmaya çalışarak ömrümüzü tüketiyoruz.
