Cumhuriyet kurulalı 94 yıl, Atatürk’ü kaybedeli 79 yıl, demokrasiye geçeli 71 yıl oldu… “II. Adam” İsmet İnönü, Atatürk’ten sonra 12 yıl Cumhurbaşkanlığı, 34 yıl CHP Genel Başkanlığı, 1960 askeri darbesi sonrasında 4 yıl Başbakanlık yaptı…
Tamam, 1939 ile 1945 yılları arasında süren lânet olası “II. Dünya Savaşı” vardı, bazı yatırımlar yapılamadı ve askeri harcamalar her şeyin önüne geçti, millete fena kemer sıktırıldı, ama sonuçta bu savaşa da girilmedi… Artan hazine birikimleri, fena halde kemer sıktırılan halk için kullanılabilirdi, İnönü Hükümetleri bunları da yapmayıp, bu birikimleri 1950 yılında iktidara gelen Demokrat Parti (DP) iktidarına devrettiler…
Peki onlar ne yaptılar? Hem bu birikimleri hunharca harcadılar, hem de İnönü ve CHP’yi; “Bizi gazsız, tuzsuz, bezsiz bıraktılar!” diye suçlayıp, on yıl boyunca oyları toplayıp durdular!.. Merhum İnönü sadece onlara; “Evet sizi gazsız, tuzsuz ve bezsiz bıraktım ama; savaşa girmeyerek, sizleri anasız-babasız bırakmadım!” demekle yetindi…
Bu arada nelerimiz gitti? Başta, Atatürk’ün kurup, çok önem verdiği, eğitim ve ekonomik olarak tek kurtuluşumuz olan “Köy Enstitüleri” kapatıldı!.. Mustafa Kemal Paşa’nın, savaş yıllarından beri karşı çıktığı “Amerikan Mandacılığı” kararı, 1952 yılında NATO’ya girilerek karşı gelinmiş oldu!.. Başta ABD olmak üzere, bazı devletlerin gazına gelinerek, Atatürk’ün “Yurtta Sulh, Cihanda Sulh” vasiyeti dışına çıkıldı…
1950 yılı sonrası iktidara gelenler, Atatürk’ün; “Öğretmenler, yeni nesil sizin eseriniz olacaktır!” sözünü unutturdular, din büyüklerine ve imamlara önem verdiler!.. Halk okullara değil, camilere ve tekkelere yardım etmeye yönlendirildi!.. Milli Bayramlar birkaç şiirle geçiştirilip, halkın katılımı sağlanmadı, Atatürk ve Cumhuriyet değerleri yeterince anlatılmadı!.. Okumayı ve tartışmayı ülke olarak bıraktık, 8-10 milyon nüfuslu Yunanistan ve Azerbaycan gibi ülkelerde, bizim 70-80 milyon insanın kat kat üzerindeki sayıda gazete ve kitap satılır oldu, “Sendika-Dernek Kooperatif” gibi Sivil Toplum Örgütleri güçsüz bırakıldı…
Yani biz halk ve eğitimli insanlar olarak, bu 90 yıllık geçmiş zamanda yeni nesillere yeterince Atatürk’ü ve Cumhuriyet’i halkımıza anlatamadık, gayret de göstermedik!..
Bakınız, geçenlerde bir TV kanalına çıkan ünlü gazeteci Hıfzı Topuz ne diyordu: “Yunan İşgal Orduları Kumandanı, emekli Trikopis’i 1952 yılında Atina’da buldum, onunla röportaj yaptım… Bana çok ilginç anılarını anlattı: Başkumandan Trikopis, Kurtuluş Savaşı’nda Mustafa Kemal Paşa’ya esir düşer… Başına ne geleceğini bilemediği için tir tir titremekte, soğuk soğuk terlemektedir!.. Atatürk ona dostça gülerek; ‘Çok üzgün olduğunu biliyorum, ama üzülmeyiniz, Napolyon bile bir savaşta yenilmişti’ demiş, Trikopis’i rahatlatmış… Atatürk yine bu esire dönüp; ‘Eşiniz İstanbul’daymış, eğer onu arayıp, iyi olduğunuzu söylemek isterseniz, bizim ordu telefonu veya telgrafını kullanabilirsiniz” demiş…
Trikopis bunları söyledikten sonra, bir itirafta da bulunup; “Bizim ne işimiz vardı Anadolu içlerinde? Bizim o günün devlet yöneticilerini İngilizler kandırdılar, biz onun için işgale geldik, birçok maddi-manevi zayiatla geri döndük, çok pişmanız!” demiş…
Biliyor musunuz, bu aynı Trikopis, sırf Atatürk’e saygı ve sevgisinden dolayı, bir süre “Türk -Yunan Dostluğu Derneği” Başkanlığı da yapmıştı…
Peki, okul kitaplarımızda hiç bunları okuttular mı? Sizin haberiniz var mıydı? Şimdi söyleyiniz, biz Atatürk ve Cumhuriyet’i yeterince anlatabildik mi? 