Ben emekli kulunuz, Gönen Öğretmenokulu’na başladığım 1963 yılından beri gazete okurum, yani tam 52 yıldır… O yıllarda en ucuz olan ve 15 kuruşa satılan “Tan Gazetesi” idi… Özellikle bayan sinema artist resimlerinin boy boy, bol bol sayfalarına basıtığı bu gazeteyi, kıt öğrenci harçlığımla alır, sınıftaki herkes de kapış kapış, sırayla ve beleşe okurlardı…
Üçüncü sınıfa geldiğimizde, edebiyat öğretmenimiz Hüseyin Seçmen sayesinde ‘Cumhuriyet Gazetesi’ne başladık, gazetenin siyasi-mizah yazarları Aziz Nesin ve Mustafa Ekmekçi yüzünden, ilk siyasi bilinç kıpırdaması da o zaman oluşmaya başladı, sonrası da geldi…
Bilirsiniz, bizim gibi demokrasiyi tam hazmedememiş, İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi maddelerinin özüne inememiş, eğitimi hep dış ve iç mihraklarla engellenmiş ülkelerin siyasileri tarafından, o ülke Gazeteleri ve Gazetecileri bazen örtülü, bazen açık şekilde baskı altında tutulmaya çalışılır… En büyük ve bariz baskılar, Padişah II. Abdülhamit zamanında yapılmıştır… Bu baskılara karşı, basın mensupları da bazı tepkiler gösterirler…
Ancak, benim gördüğüm bu 52 yılda “Sözcü Gazetesi”nin 01 Eylül 2015 Salı günü yaptığı gibi etkili bir tepkiye, bendeniz ilk defa şahit oluyorum… Üç sosyal medya kuruluşu sayfalarını, tam 13 milyon kişi tık’layarak, Sözcü’nün boş çıkan yazar sütunlarına destek mesajları yağdı… Bu basında bir devrim ve aynı zamanda da bir deprem idi… Halkımız, ilk defa bir gazetemize bu kadar sahip çıkıyor, basın özgürlüğüne vurulmaya çalışılan zincirleri tık’larla kırıyordu… Sayın Uğur Dündar’ın dediği gibi; “O boş sayfalar, aslında çok dolu ve çok şey anlatıyordu…”
Sayın Bekir Coşkun ise ertesi günü; “…Fikri Sağlar dışında (Meclis’te) 275 yürekli adam bulamadık… Dün köşelerimiz boştu, yazarak anlatamadık, yazmayarak anlatmaya çalıştık… Siz gidin yine milletten oy istemeye… Hangi yüzle gideceksiniz, bilemem…” diyordu… Susmadılar, susturamadılar, asla susmayacaklarını da, sütunlarından muhataplarına haykırdılar!..
Aynı gün, benim çok dikkatimi çeken bir başka haber daha vardı: AKP ağırlıklı kurulan Seçim Hükümeti ile Anıtkabir’i ziyaret eden Başbakan Davutoğlu, çıkışta makam arabasına aldığı Tuğrul Türkeş ile doğruca merhum Alparslan Türkeş’in mezarını ziyarete gitmişler, iyi mi?
Gitsinler tabii, mezar ziyaretleri dinimizce hoş karşılanan davranışlardır… Ancak, oradayken “Seçim Startı” vermek neyin nesi? MHP’nin dışladığı oğul Tuğrul Türkeş ile daha önceleri niye bu mezar ziyaretlerini yapmadı? Neden partisinin dışladığı bir Vekile, babasının MC Hükümetleri zamanında kullandığı “007” nolu kırmızı plakayı tahsis etti? Birden oluşuveren bu samimiyetin, bu saygının altında, milliyetçi oylara göz kırpma düşüncesi filân olmasın sakın!? Bunlar normal ise, MHP Tuğrul Türkeş’i yeniden aday gösterir mi acaba? Yoksa AKP’den mi adaylık sözü verildi?
Sayın Davutoğlu, mezar başında oğul Türkeş’in elinden ibriği kapıp, mezar çiçeklerini bile kendi elleriyle suladı, şu büyük saygı ve sevgiyi görüyor musunuz? Oraya gidemeyen partililerin herhalde gözleri yaşarmıştır? Ne yalan söyleyeyim; bu hamaratlığa, bu sevgi ve saygıya, benim bile gözlerim yaşardı…
İşte ülke büyüklerimizin yaptıkları büyük işler, işte sonuç ve işte ülkenin hali… Ne diyorsunuz; (ertelenmezse eğer) bu ekip, 01 Kasım erken genel seçimlerinde tek başına iktidara gelebilir mi, ha!? Müjdeler olsun ki; sayın İbrahim Tatlıses de ikinci kez, Şanlıurfa AKP’den aday adayı olmuş, memlekete–millete hayırlı olsun efendim!..
