Ülkemizdeki aç ve yoksul sayısı her geçen gün artıyor. Türk-İş’in Kasım 2013 verilerine göre; 4 kişilik bir ailenin evine ayda 1650 lira girmezse o aile aç, 3.470 lira girmezse o aile yoksul sayılıyor. Yine Türk-İş’in araştırmalarına göre; 6.6 milyon kişi (nüfusun % 9.1’i) açlık, 46 milyon kişi de(nüfusun % 63.3’ü) yoksulluk sınırının altında yaşıyor. Türkiye, bu tabloyla, bir Afrika veya uzak Asya ülkesinden farksız durumda. Yaşam, ülke insanları için her gün daha da zorlaşıyor. İnsanlar, çaresiz ve umutsuz… Toplum, kömür ve yiyecek dağıtılan, sadaka toplumu haline getirildi…
Demirel, Özal, Çiller ve Yılmaz iktidarları döneminde yolsuzluklar hep oldu. Şimdi de, AKP dönemindeki yolsuzluklar, dört bakanın istifasına yol açtı. Başbakan Erdoğan ise yolsuzluk yapanların üzerine gideceğine; bu yolsuzlukları yapanları gözaltına alan polisleri görevden almayı, yolsuzlukları soruşturan savcıları suçlamayı tercih etti. Bir Başbakan’a düşen görev; “yolsuzluk yapan kim olursa olsun, oğlum-kızım ve eşim dahi olsa, hesabını vermelidir” diyebilmekti…
İktidar mensupları, onca olumsuzluklarına(gezi olayları, özelleştirme ve işsizlik, yoksulluk, açlık, geleceğe olan umutların yitirilişi vd.) rağmen kendi oylarının % 52 olduğunu söylemeleri; bir ‘algı yanılgısı’ oluşturmaktan başka bir şey değildir. (Algı yanılgısının amacı şudur: bu iktidar bunca olumsuzluğuna rağmen, % 52’nin altına düşmüyorsa, gidelim bari biz de buna oy verelim tavrının yaratılması, kararsız seçmenin ve yüzer-gezer oyların etkilenmesi stratejisi...)
Böylesi yolsuzluk ve yönetim krizlerinin ortaya çıktığı dönemlerde, ‘sol’un; yoksulların ve ötekileştirilenlerin umudu, özlemi olması gerekiyor! Ama nedense, her kriz döneminde sağın alternatifi yine sağ oldu; sol hiçbir zaman bir alternatif/umut olamadı. Sosyal Demokrasi, bunu 1971 sonrasında, Ecevit’le, “Ne ezen ne ezilen, insanca hakça bir düzen”, “Toprak işleyenin, su kullananın” gibi toplumsal içerikli mesajlarla parlamentoda çoğunluğu yakaladı. Daha sonraki süreçte, CHP yönetimleri bunu yapamadı, bir türlü “özgürlükçü söyleme” sahip olamadılar. (SHP döneminde, İnönü’nün, “Kürt Sorunu”nun çözümüne yönelik attığı cesaretli adımlar, bunun dışında tutulmalıdır.)
CHP yönetiminin 30 Mart yerel seçimleri için yapması gereken en önemli şey; kendi gücünü abartmadan ve “1” oyun hesabını yaparak; AKP’nin, ‘% 52’lik’ telkinlerinin boş olduğunu göstermek ve bu seçimlerden, AKP karşıtı oy yüzdesini arttırmak için kendi dışındaki solla(ÖDP, DSP, TKP, İşçi Partisi, Emek Partisi, Yeşiller ve Sol Gelecek Partisi, Sosyalist Devrim Partisi, Sosyalist İşçi Partisi, Halkların Demokratik Partisi vd.) “seçim işbirliği” yapmalıdır. CHP, bu işbirliğinden kaçınmamalı, bu partilere de belediye meclislerinde yer vermelidir. CHP, sağa açılmakla değil; sola açılmak ve ‘sol kimliğe’ sahip olmakla başarılı olabilecektir…
ADAY ADAYLARI VE BAŞKAN YARDIMCILIĞI
CHP genel merkezi, bazı yerlerde atamayla ve bazı yerlerde de eğilim yoklamasıyla belediye başkanı adaylarını belirledi. CHP’nin kendi içinde bütünlüğü sağlaması, küskünlük ve kırgınlıkların yarattığı “pasifleşme” ve “nötrleşme”yi sona erdirmek için belediye başkanlığına aday adayı olan kişileri, belediye başkan yardımcılığı kadrolarında değerlendirmelidir. Parti, Bodrum’da, kısmen bunun örneğini verdi. Bu model, yaygınlaştırılmalı ve parti içi birlik tavrı, bu şekilde sağlanmalıdır. Muğla Büyükşehir olunca, ilçe belediyelerinin nüfusuyla birlikte başkan yardımcılığı sayısı da arttı. Bu yöntem, partiyi, kadro açısından da zenginleştirecektir.
