Biliyorsunuz 2008 yılında bizler, domuz bekinin en hasını, en renklisini gerçekleştirmiş, bu maceralı gecelerimizin yazılarını sizlerle paylaşmış, siz okuyucularımızdan da duymadığımız alaycı lâflar kalmamıştı…
Efendim; bize domuz beki için ilk teklif, Gökpınar Köyü’nden, eski Muhtar Yaşar Bülbül ağabeyimizin oğlu, CHP Delegesi Niyazi Bülbül’den gelmişti… Rahmetli Şükrettin Öztürk, Muhasebeci Mustafa Öztürk ve Selahi Kesiktaş, bendeniz, Maliyeci Mustafa, Muhasebeci Asım Demirel, İlçe Tarım Teknisyeni Aziz, Veteriner Süleyman Çotur ile bir olup; kimimiz ruhsatlı silâhlarımızı aldık, kimimiz biftekleri-tavukları hazırlatıp, akşam vakti Gökpınar Ovası’ndaki Niyazi’nin mısır tarlasına vasıl olduk…
Biftekleri ve tavukları pişirmek için mermer ızgaralar hazır, ateşler yanmış, rakılar açılmış, av ziyafeti zamanı başlamıştı… Etler ve tavuklar pişiyordu ama, koçanlarından bile çıkarılmayan ve kucak kucak getirilen mısırlar ateşe öylece atılıyor, tuzlanıp önümüze kondukça; ne etlere, ne de tavuklara bakılıyordu… Rakılar, ateşte pişen sıcacık mısırlarla gırla gidiyordu…
Gecenin sonunda, dokuzlu kurşun sürülü silâhlarımızın hiç biri kılıfından çıkmadan, “domuz beki” bitmişti… Kafalar iyi, asayiş berkemal, domuzlar ise bizim olduğumuz yerden dokuz kilometre uzaktan geçmek zorunda kalmıştı…
Tabii hemen, bizim bu başarımızı duyan ve mısır eken Bozüyüklü çiftçiler peşimize düştüler… Ertesi hafta ilk teklif GELİ emeklisi Tahsin Demirel’den geldi… Bizi tarlasına bir akşam “domuz beki”ne davet etti… Aynı arkadaşlarla konuştuk, ruhsatlı silâhlarımızı hazırladık, rakıları, etleri ve tavukları bagaja istifleyip, Pazar akşamı Tahsin’in tarlasına vasıl olduk… O gün, benim Havacı Subay damadım da ekibe dahil oldu… Beylik tabancasını yanına alarak bize katıldı… Tam bir ‘vurucu tim’ oluşturmuştuk (!?)
Tahsin kardeşimiz traktörüyle epeyce odun ve iki büyük ağaç kökünü, tarlasının başına indirmişti… Yine ateşler yandı, mermer ızgaralara etler ve tavuklar atıldı… Devasa ateşe, kucaklar dolusu mısırlar taşındı, yine etlere bakan yoktu, herkes mısırları tuzlayıp, buzlu rakısını içiyordu… Gece sessizliğinde şarkılar, türküler gırla gidiyordu…
Tabii ki, yine domuzlar korkularından gece boyunca o semte uğramadılar… Ama bizler öyle iştahlıydık ki; 17 kişilik ekip, tam bir düzine 70’lik rakı içmiş, yarım vagon da mısır yemiştik… Gecenin sonunda dağ gibi yığılan mısır koçanlarına bakan Tahsin Demirel kardeşimiz, en yakın bulduğu benim kulağıma eğilip; “Ağabey, sizi ben davet etmiştim ama, vallahi çok pişman oldum!.. İnanın ki domuz sürüsü bile sizin kadar bu tarlaya zarar vermezlerdi, bir daha buralara gelmeyin!” demez mi? Boğazım düğümlendi, ona bir cevap verememiştim…
Ama olsun, şimdi “domuz beki” mevsimi yine geldi!.. Mısır tarlası sahiplerinden, Şükrettin Öztürk kardeşimizin eksikliğiyle, bizim aynı ekibimiz olarak, ekibimizle derhal “garantili domuz beki” yapılır, tekliflerinizi bekliyoruz efendim!.. Sakin KOŞAR…
