11 yaşındayken kazandığımız yatılı okul sınavları sonucu Isparta-Gönen’deki sınıfımızda, daha ilk günden bazı sürprizler yaşadık…
Hızla sınıfa giren iki arkadaşımız heyecanla birbirlerine şunları söylüyordu:
-Top hangırda voynk!?
-Aha höngürüde le ya voynk!..
Ben bu iki Fethiyeli sınıf arkadaşımın konuşmalarına bakakalmıştım. Meğerse biri; “Topu nereye koydun?” diye soruyormuş, öteki de; “İşte orada ya” diye cevap veriyormuş, “Fethiyece” konuşma dili böyleymiş… O gün, bunlardan birinin İsmail Başoğlu, diğerinin de Nihat Tanır adlı arkadaşlarımız olduğunu öğrendim.
Yine Isparta-Eğridir’den Halil Öcal, yemekhanede sınıf arkadaşımız Mehmet Çiçek’ten istekte bulunuyordu:
-Şu senin tayından cımıcık versene gurban!..
-Cımıcık da olsa zırnık vermem, git köylün Durmuş Aycan’dan iste mirim, dedi. Meğerse cımıcık, “azıcık, küçücük”, tayın “ekmek”, mirim de “arkadaşım” demekmiş… Datça’dan Fethiye’ye kadar; “Gelmayı, gitmayı, almayı, çıkaramayı” şeklindeki şive hâlâ konuşuluyor… Hepimiz de bugün emekliyiz ve 52 yıldır bu candan dostluğumuz devam ediyor…
Neyse… 03 Mart Salı akşamı, CHP Milletvekili Aday Adayı olan amcaoğlum Ali IRGAT ile Üzümlü ve Dont’tan Fethiye merkeze gece 21.30’da döndük. Sahilde bir lokantaya yemeğe oturmuştuk. Fethiye Esnaf Kefalet ve Kredi Kooperatifi Başkanı arkadaşım İsmail Başoğlu soluk soluğa bizi orada buldu. Dedi ki; “Yahu şu bizim Nihat Tanır 700 şekerle hastaneye yatmış, hastane hemen yolun karşısında, hadi ziyaretine gidelim” dedi…
Yıllardır göremediğim Nihat hastanede olur da gidilmez mi? Hemen yemeği yarım bırakıp, hastaneye koştuk… Oğlu ile kardeşi başında, bizim 700 şekerli aksi Nihat da yatakta ‘II. Ramses’ gibi boylu boyunca uzanıyordu… Eee, bir oturuşta poşet dolusu portakalı yersen, olacağı budur tabii… Nihat yine bildiğim Nihat’tı; “Benim bir şeyim yok voynk, hemen çıkarın hastaneden, cam seralarımın içine 18 torba gübre atacaktım yahu” diyordu…
Fethiye’de kaldığımız üç gün boyunca çok güzel, çok ilginç insanlarla ve partililerle tanıştık… Çalışkan ve üretken Fethiye insanlarının, bütün aday adaylarına yaklaşımları çok hoşuma gitti. Soruyor, sorguluyor, inceliyor ve ardından da; Fethiye ve ülke insanları için neler düşündüklerini, neleri değiştireceklerini ve neler yapacaklarını anlamaya çalışıyorlardı. Zaten oy verecek her seçmen de, hangi partiden olursa olsun, öncelikle bunu anlamaya çalışması ve içine sinerse oyunu da öyle vermesi gerekiyor…
Velhasılı kelâm, Fethiye’den yorgun ama çok umutlu döndük…
Sakin KOŞAR…
