Sayın Başbakan geçenlerde çıkıp; “…Tencere – tava çalan komşunuzu hemen şikâyet edin, gürültü yapmak suçtur!..” dedi ya? Birinin komşusunu şikâyet edip de, ceza aldırmasından sayın Başbakan ne kazanacaktı, bir türlü bunu anlayabilmiş değiliz???
Şeyh Edebali, devlet adamlığı için, damadı Osman Gazi’ye şöyle demişti: “Ey oğul, artık Beysin!.. Bundan sonra öfke bize; uysallık sana... Güceniklik bize; gönül almak sana… Suçlamak bize; katlanmak sana... Acizlik ve yanılgı bize; hoş görmek sana… Geçimsizlikler, çatışmalar, uyumsuzluklar, anlaşmazlıklar bize; adalet sana…”
Neyse, haberi duyar duymaz, hemen tüm komşularım gözümün önüne geldiler.
Hınzırlık değil mi; üstelik ülkemin “iki numarası” olan yetkili kişiden de talimatı aldık ya, kendi kendime dedim ki; “Oğlum ihtiyar yazar; eskiden maraza yaşadığın bir komşun varsa biraz düşün bakayım; şimdi şikâyet edip de, kazık çıkarmanın tam sırasıdır, hadi düşün oğlum, düşün!?” dedim…
Önce kapı komşum olan emekli polis Uğur komşum aklıma geldi. Gözlerimi yumup, uzunca düşündüm: Adam işinde gücünde, namazında orucunda, kimsenin kötülüğünü istemez, elinden gelen her yardımı kimselerden de esirgemez. E şimdi bunu şikâyet etsem, sonra Yüce Allah beni asla bağışlamaz…
Komşularım Şoför Hasan ile Emekli Ali’yi şikâyet edeyim desem, biri tatilci turlarından, biri işinden, köyünden eve gece geliyorlar, onların yüzlerini görmeyeli aylar oldu…
Müdür Veli bey ile yeni taşınan Fethiyeli Hasan’ı şikâyet etsem, zati çok ayıp kaçar!..
Soğanoğlu Şükrü, has eniştemdir. TEK’çi Şükrettin Başkan Yardımcım ve hanımın da amcaoğlu. Zaman zaman Atatürk’lü bayarak asıyor ama, şikâyet etsem sülâleden dışlanırım…
Üst komşum sessiz ve uslu Mustafam bir şirkette çalışıyor. İki yaşındaki küçük yaramaz oğlu Bulut tepemizde çok gürültü eder, bari onu şikâyet edeyim desem; 12 Nisan’da ölümden döndüğümüz evimdeki yangında; bizim Kavurmacı Ali’nin hamarat kızı, Bulut’un annesi Ayşe, elleri ve ayakları yanan eşimin adeta koltuk değneği oldu, kendi kızımızmış gibi bize baktı… Bulut çok yaramaz ama, beni görünce “Dedem!..” diye sıkıca sarılır, dayanamam! Onları nasıl şikâyet edeyim?
Hımmm… Geriye bir tek TKİ’li Tahsin kalıyor… Zati Site seçimlerinde yanımda pek görünmedi, Milli Bayramlar ve önemli günlerde koca Türk Bayrağı’nı, Başbakanımızın uyarılarına rağmen balkonuna asıyor… Allah için, balkonunda çanak – çömlek çaldığını görmedim ama, çatıya çıktığı zamanlarda biraz gürültü yapıyor, bir de balkonunda Bıldırcın besliyor…
“Hah, sayın Başbakanımızı memnun etmek adına, en iyisi ben komşum Tahsin’i şikâyet edeyim bari de, iyi vatandaş olduğumu ispat edeyim?” dedim, iyi mi?
Oruç ağzıyla, yandaş bir TV’de yemek programı izleyen hanıma, suç işleyecek kedi gibi yaklaşıp, bu fikrimi hınzırca bir gülüşle eşime söyledim. Hay söylemez olaydım!.. Ramazan topu gibi gürledi ve başladı anlatmaya; “İki çocuğumuzun düğününde bize az mı yardım ettiler!? Her hasta olup da yatağa düştüğünde, ilk ‘geçmiş olsun’ demeye kim gelir? Bir eksiğimiz olup olmadığını ilk kim sorar!? Nankör kedi gibi, gidip de onu nasıl şikâyet edersin!? Sayın Başbakan gitsin de, teröristleri besleyen sınır komşularıyla uğraşsın, benim komşularımdan uzak dursun!?” demez mi?
Ben kuyruğu toplayıp çalışma odama döndüm, ama hınzırlık aklımdan gitmiş değildi:
“Kendi apartmanımdan olması şart değil ki, karşı apartman komşularımdan birini şikâyet etsem nasıl olur? Maksat Başbakanımızı memnun etmek değil mi?” diye düşündüm?
Tam karşımdaki Mühendis İbrahim’i jurnallesem, adam balkonda bile görünmüyor…
Şerif Topçu’dan şikâyet etsem, Muğla’dan Kayırlı’daki arazilerine koşmaktan evine gelemiyor.
Emekli polis Avni’yi ihbar etsem yakışık almaz; bizim köyün damadı, eşinin yanan kolu ve kayınvalidesinin hastalıklarıyla uğraşıp duruyor…
Biraz seslice bağırmışım; “Dur sennnn!? İkinci kattaki emekli öğretmeni şikâyet edeyim bari? Site seçimlerinde o da yanımıza uğramamıştı, şimdi hesap zamanı, en iyisi onu gammazlayayım bari!?” dediğim sırada, kapıdan beni dinleyen eşim yine gürledi: “Bu işi kafandan atıp da dönene kadar eve gelme!.. Sabahtan beri yettin be adam!.. O öğretmen kaç defa köyünden bize su getiriverdi, eşi de benim arkadaşım, defol git bakayım kahveye!..” deyip, beni de hayallerimi de yıkıp gitti…
Kusura bakma sayın Başbakanım, senin hatırın da olsa, ben komşularımı şikâyet edemeyeceğim! Çünkü onlar dünyanın en iyi komşuları, biz sizler gibi değiliz, burada onlarla “Sıfır Sorun” yaşıyoruz efendim, kimseyi şikâyet etmeyeceğiz!.. 