Köklü partilerden çoğunda ortak bir düşünce vardır: Mensubu olduğu partinin sadece kendilerine, kendi düşünce yapısındaki insanlara ait olduğunu, başka kişilerin, başka düşüncelerin asla oraya giremeyeceklerini düşünürler. Bu da temelde çok doğaldır!..
Çok partili hayata geçtiğimiz 1946 yılında; ki buna bazıları “Demokrasiye Geçiş Yılı” derler… 1923’ten beri tek parti olan CHP’nin yanında başka partiler de hemen kuruldu. Bu partilerin içinde en güçlü olanı, CHP’den ayrılıp da Celal Bayar ve arkadaşlarının kurdukları “Demokrat Parti (DP)” idi…
1939 ile 1945 yılları arasında devam eden ve her an bizim de içinde olabileceğimiz, Hitler belâsı yüzünden “II. Dünya Savaşı” sürüyordu. Tam altı yıl, mevcut askerî birliklerimiz yanında, on binlerce de “İhtiyat Askeri” genç erkekler, birliklerine geri çağırılıp, 6 yıl boyunca sınırlarda nöbet tutmuşlar, köylerindeki - kentlerindeki işleri aksamış, ülke üretimi sekteye uğramıştı… İsmet Paşa’nın başında bulunduğu CHP iktidardaydı. Çok sıkı tasarruf tedbirleri alındı, kuşak sıkıldı, devlet harcamaları hep askerî önlemlere harcandı, halk perişan oldu…
İsmet İnönü Paşa ne yapsındı ki? Savaşa girse bir türlü, girmese bir türlü… İki durum da “iki ucu boklu değnek” durumundaki iki seçenekti… Ama bu lânet savaş bittiğinde kurulan DP; ülkenin bu açmazını iç politika malzemesi yaptı. Sanki kendileri de bu tasarruf tedbirleri alınırken ve o zaman CHP içindeyken, bu işe destek vermemişler gibi; kendi partileri kurulunca, bu suçun hepsini CHP’ye, İsmet Paşa’ya yüklediler; seçim propagandalarında hiç o büyük savaşın adını anmadan; “İşte bu CHP sizi aç bıraktı, urbasız bıraktı, gazsız, tuzsuz bıraktı!..” diyerek, 1950 yılında tek başlarına iktidara geldiler…
Bizim aziz halkımız, tıpkı bugünkü gibi düşünmeden, yorum yapmadan, o gün de DP’ye inandı, hatta DP’li birinin çocuğu, Eskişehir’de İsmet İnönü’nün yakasına yapışıp; “Sen bizi aç bıraktın, urbasız bıraktın!” deyince, İnönü bu çocuğun kasıtlı gönderildiğini anlayıp, gülümseyerek ona; “Haklısın evlâdım, ben sizi aç ve urbasız bıraktım ama, anasız – babasız bırakmadım!” diyerek, onun başını okşayarak geri göndermişti…
Şimdi bugünlere geldik… Üç dönemdir tek başına iktidara gelen AKP; kendisini ülkenin tek hâkimi, tek sorumlusu, tek karar vericisi olarak görmeye başladı. Onlardan olmazsan iş bulamaz, onlardan olmazsan hak ve adalet alamaz hale gelindi… Son günlerde birkaç Bakan ve çocuklarını da ilgilendiren, belgeleriyle ortaya çıkarılan devasa yolsuzluklar, AKP iktidarını çok zor durumda bıraktı. Bunların suçlularını ortaya çıkarmak yerine, olayı örtbas etme hamleleri gözlenir oldu… Muhalefet de her fırsatta, bu iktidarın artık gitmesi gerektiğini her yerde söylüyor, önümüzdeki yerel seçimlerde iktidarı tamamen bu ‘yürütmeden’ el çektirmek istiyor… Tabii ki hem ‘yürütmeden’, hem de ‘malı götürmekten’ el çektirecekler, esas amaçları da bu…
Şimdi başa dönelim: Bazı partiler bu düşünceler ışığında, kendi bünyeleri ve kendi üyeleri dışından, seçim alabilecekleri kişileri aday gösterdiler. Bu da partilerde; “Bu adamın, bu madamın bu partide ne işi var!? Bu düşüncedeki insanlar partimize nasıl aday olurlar!?” diye feryat eder oldular…
Uzaydan adam getirecek halleri yoktu ya? Eğer seçimi bunlarla kazanacaklarsa, bal gibi de aday olurlar!.. Bunu daha önceleri DP, AP, ANAP, AKP yaptığında oldu da, kimse gıkını çıkarmadı da; şimdi muhalefet partileri yapınca mı olmuyordu!? Bu geçici bir süreçtir! 11 yıldır bu iktidara katlandınız da, birkaç yıl bu geçici duruma katlanamayacak mısınız? Ben böyle düşünüyor, “biraz sabır lütfen” diyorum… 