Çok zor yetişen, daha en verimli yıllarındayken, böyle güzel insanlarımızı her nedense çok erken kaybediyoruz!.. Bu bir kaderse eğer, böyle kaderin taa içine!..
Ayhan Çıkın, Yatağan İlçemizin küçücük Cazkırlar Köyü’nden tüm maddi-manevi-coğrafi-gelenek zorluklarına rağmen okuyup, Profesörlük mertebesine yükselmiş, çalışkan ve üretken insanlarımızdan biriydi… İzmir’e gömülmesi kendi vasiyeti miydi, yoksa ailesinin isteği miydi bilemiyorum ama, bence köyüne defnedilmesi daha uygun düşerdi gibime geliyor?
O köyden ve o yöreden kaç tane böyle güzel bir insan çıkardı ki? Onun köyündeki varlığı, çalışmaları ve ürünleri, o yöredeki çocuklara, gelecek nesillere iyi bir örnek olabilirdi? Yeni yeni Prof. Dr. Ayhan Çıkınların devamını getirebilirdi belki? Tabii ki bu konu tamamen ailesini ilgilendirir de, ben naçizane fikrimi söylüyorum…
28 Kasım 2015 tarihli imzasıyla; “Sevgili Sakin KOŞAR dosta; ‘Başaklar gebe tüm uygarlıklara/ Çağdaşlaşır süngülenmiş ihtiyar anıtlar…’ Şiirle kal dostum… T. Ayhan ÇIKIN” yazarak, “Başka Yürek” adlı şiir kitabını hediye etmişti…
2003 yılı Haziranında, Yatağan Belediyesi Kültür Festivali Şiir Etkinliği’ne birçok ünlü şairle davet edilmişti… Akşam vakti İzmir’den çıkageldi, en güzel şiirlerini Yatağan halkına okudu… İlçesine karşı vefasını hepimize göstermişti…
Onunla ilk tanışmamız o gece gerçekleşmiş, Devrim Gazetemizde zaman zaman köşe komşuluğu ile dostluğumuz devam etmişti… Aynı gazetemizin 02 Mart 2017 tarihli sayısında sayın Turgut Dereli arkadaşımızın İzmir’deki defin töreni haberini üzüntüyle, aynı tarihli gazetemizde köşe yazarlarımız sayın Turgay Mutlu ve Nevzat Çağlar Tüfekçi arkadaşlarımızın o güzel insan için yazdıkları yorumlarını ise, buruk bir gururla okuduk…
Çok önem verdiği “Kooperatifçilik” konusunda çok emek harcadı… Üreticilerin adam gibi kooperatiflerle kalkınabileceğini, açgözlü tüccarların da bu kooperatifleri batırmak için ellerinden geleni yaptıklarını en iyi o biliyordu… Önüne çok engeller çıkardılar, çok mağduriyetler yaşattılar, hasta kalbi bunlara dayanamadı ve bir süre sonra hastalandı… Kalbinin değişmesi gerektiği belirlendi… Uygun kalp naklini ölüm döşeğinde beklerken, 16 Eylül 2000 tarihinde kazada ölen genç bir insanımızın dokusu hocamıza uydu, ameliyatla yeni kalbine ve sağlığına kavuştu… 17 yıldır böyle yaşıyordu…
Ancak, bu olay onu daha da duygusal bir insan yaptı… Şiir üstüne şiirler yazdı, peş peşe kitaplar çıkardı: Zaman Çiçeği, Ortak Kalpler Türküsü, Başka Yürek ve Zeytinci Hurşit gibi… Mesleki alanda da 18 kitap ve 100’den fazla bilimsel makalesi mevcuttur…
Kültürevindeki bir sohbetimizde, kendisine hınzırca bir soru sormuştum: “Hocam, siz 54 yaşınızdayken, size 16 yaşındaki talihsiz bir gencimizin kalbini taktılar, maşallah turp gibi oldunuz… Hani sizden bir şüphemiz yok da, olur ya; insanoğlu çiğ süt emmiştir, yeni genç kalbiniz sizi bazı maceralara sürüklemeye çalışıyor mu? Meselâ, güzel kızları gördüğünüzde arkalarından koşmayı filan düşündüğünüz hiç oluyor mu?” dedim…
Beni dipten tepeye ciddiyetle süzüp, kahkahayı basarken; “Senin mizah yazarı bir hınzır olduğunu biliyorum, bana bu soruyu da bunun için sordun, köşende beni defe almak istiyorsun değil mi? Sana benden ekmek çıkmaz!.. Benim sadece kalbim değişti, 54 yıllık eğitimli beynim değil!..” diye çok usturuplu bir cevap vermiş, ben de kös kös oturup, ona hayranlıkla bakakalmıştım…
Toprağı bol, mekânı Cennet olsun inşallah!.. O bir bahar otu değil, Ulu Çınardı!.. Yetiştirdiği öğrenciler, öğüt verdiği çiftçiler, bıraktığı güzel eserler, onu daha yaşarken anıtlaştırmış, unutulmaz insanlar arasına koymuştu… Eminim Hocamız sonsuza kadar unutulmayacaktır!.. Güle güle güzel insan!.. 