“Çatı Adayı” bulup gelip de, “Tıpış tıpış oy verecekler” diyen sayın CHP lideri Kemal Kılıçdaroğlu, seçimin kaybedildiğini anlayınca, o akşam ortalıkta görünmedi… Sonra bir gazeteciyle mesaj gönderdi, diyordu ki; “Yarın seçim olsa, ben yine Ekmeleddin İhsanoğlu’nu aday gösteririm! Seçimi Erdoğan kazanmış gibi görünse de, bu seçimin esas kazananı biziz!.. Ekmel Bey gibi değerli bir insanı Türk siyasetine kazandırdık, daha ne olsun” diyordu…
Seçim akşamı Halk TV’ye çıkan sayın Gürsel Tekin öyle rahat konuşuyordu ki, vallahi seçim sonuçlarını bilmeyen biri onu dinleseydi var ya; Cumhurbaşkanlığı seçimini sayın Erdoğan’ınkaybettiğini, “CHP+MHP+12 Partinin” adayı olan Ekmel Beyin bu seçimi kazandığını sanırdı? Seçim kaybını o kadar güzel ve çok iyi bir şeymiş gibi anlatıyordu ki; ağzından bal damlıyordu. Bundan sonra herkes seçim ‘kazanmak’ için değil de, daha çok ‘kaybetmek’ için çalışırdı yemin olsun!.. Ben bir mağlubiyetin, bir kaybedişin bu kadar güzel anlatılıp da hayra yorulduğunu ilk defa Gürsel Beyden duyup, doğrusu mest oldum dostlar…
Konumuzun tam burasında aklıma bir fıkra geldi, onu anlatmadan geçemeyeceğim:
Fıkra bu ya; aynı mahallenin iki ailesi ayrı İllere göç etmişler. İkisinin de güzel birer kızları varmış. Yıllar sonra bu iki aile babası İzmir Fuarı’nda karşılaşmışlar. Hasretle kucaklaşıp, neler yaptıklarını birbirlerine anlattıktan sonra, lâf sırası kızlarına gelmiş. Birinci kız babası anlatmaya başlamış: “Benim kız liseyi bitiremedi, uzun süre işsiz gezdi. Sonra bir merdiven altı imalathanesinde iş buldu. Orada çalışırken, onların mallarını satın alan tüccar, kızımın çalışmasına hayran kalmış, onu şirketine götürüp sekreter yaptı. Orada çalışırken, bu şirketten mal alıp ihracat yapan büyük patron, kızımın çalışma şeklini pek beğenmiş, onu İstanbul’a alıp götürdü. Ev verdi, altına araba çekti, şimdi de yurt dışı gezilerine hep yanında götürüyor, benim kız paraya para demiyor artık” demiş…
Onu merakla dinleyen ve arada bir; “haaa, benim kız da öyle oldu” diyen ikinci baba, derin bir oh çekmiş ve öbür kız babasına; “Valla Hüsnü kardeşim, kızlarımızın kaderi hep aynı olmuş. Benim kız da yoldan çıktı, seninki gibi patronlarının metresi oldu da; ben bu olayı senin kadar güzel, yaptıkları çok iyi bir şeymiş gibi rahatça ve herkese övünerek anlatamıyorum dostum, tek farkımız da bu işte” demiş…
Neyse; seçim galibiyeti sonrası iktidar partisinde “Genel Başkan ve Başbakan kim olacak?” telâşı başladı… Cumhurbaşkanı sayın Gül, 29 Ağustos günü görevi devredince, partisi AKP’de siyasete geri döneceğini söyledi… Bu açıklamadan yarım saat sonra AKP’den bir açıklama geldi, dediler ki; “27 Ağustos günü olağanüstü kurultay var, Genel Başkan ve Başbakan burada belli olacak” dediler… Yani bu genel kurul, sayın Gül’ün daha görevi devretmeden iki öncesine alınmıştı…
Bu açıklamalardan ağızları sulanan seçim mağlubu muhalefet; iktidar partisi karışacak zannedip, AKP için çeşitli yıkım senaryoları üretmeye başladılar…
Yahu bunlar yıllardır yan yana siyaset yapmışlar ama; kimin ne olduğunu, bu iktidardakilerin neler yapabileceklerini, bizler kadar bile anlayamamışlar… Bir kere bu iktidar partisi, bir “Biat Edenler” partisidir!.. Tek söz sahibi sayın Erdoğan’dır… O ne derse, odur!.. Sık sık felsefelerinin “kazan kazan” olduğunu söyleyen o değil mi? İşleri tıkırındaysa, onlara ne parti başına gelenden, gidenden? Göreceksiniz; bu iş bitiminde de AKP’de karışıklık bekleyen muhalefet partileri yine yanıldıklarını, yine sükût-u hayale uğradıklarını bir kere daha anlayacaklardır…
Hadi bakalım ey mağlûp muhalefet; ben buradayım, siz de orada ceylan derisi koltuklardasınız! Yakında göreceksiniz el mi yaman, bey mi yaman!..
Sakin KOŞAR…
