Önümüzde 30 Mart 2014 Yerel Seçimleri var… Bazı yerlerde CHP Belediye Başkan adayları hâlâ belli değilken, diğer partilerin çoğu bu işi tamamladılar, atanamayıp da partisine küsüp, başka partilere geçmeleriyle, bu seçim yarışı da başladı bile…
E bu “Er Meydanı” mücadelesi başlar da, bir Cazgır nağmesi olmaz mı? Kabul buyurursanız, bendeniz bir ucundan başlayıp, dilim döndüğünce bu işi de yapmış olayım ve ilk nağmem şöyle: “Adaylar çıktı meydane/ Hepsi birbirinden merdane/ Maşallah diyelim hepsine, maşallah/ Başta gördüğünüz iri pehlivan/ Kâhta doğumlu Koca İbadullah!..”
Efendim; her seçim öncesinde parti örgütleri toplanırlar, adayları ve çevresindekilerle oturup, bir durum değerlendirmesi yaparlar: “Geçen genel seçimde ve yerel seçimde, burada partimiz kaç oy almış..? Bu sefer işin içine köyler ve beldeler seçmenleri de giriyor, merkez hariç, oralarda partimizin oy oranları neymiş..? Adayımızın özellikleri, merkez dışındaki insanlarla tanışıklığı ve diyalogları nasıl..? Nasıl bir propaganda yapmalıyız ki, adayımıza her seçmenin oy vermesini sağlamalıyız..? Yaptığımız çalışmaları basına nasıl yansıtmalı, ne tür demeçlerle seçmenlere yaklaşmalıyız..? Halkımızın İlçe ve Büyükşehir Belediyesi’nden ne gibi beklentileri var..?” gibi konular tartışılır… Ekiplerini iyi kurup, teknoloji çağına uygun, akılcı çalışmalar yapanlar başarılı olur; babadan kalma yöntemlerle debelenip, geçmişten gelen hatır – gönül peşinde koşan, hâlâ ‘kara şanzımanla’ çalışanlar ise, her zamanki gibi yaya kalırlar…
Dünya koşulları değişiyor… İletişim araçları çok gelişti… İstekler ve harcamalar çoğaldı… Bununla birlikte düşünceler, gelenekler ve çoğu alışkanlıklar da değişiyor… Ülke insanı, eski insanlar değiller… “Biz köklü partiyiz… Biz tarihten gelen partiyiz… Biz kurucumuz ve kurtarıcımızın partisiyiz… Bizim parti, ilk demokrasi yönetiminin iktidar partisi temelleri üzerine kuruldu… Biz inançlı, milli ruhlu, temiz ve muhafazakâr partiyiz…” gibi söylemleri, artık günümüz seçmenleri pek itibar etmiyorlar, bilesiniz…
Bu seçmenler; 1962’de DP’yi, 1999’da CHP’yi, 2002’de DSP-ANAP-MHP ve DYP’yi sandığa gömmüş; daha kurulalı bir buçuk yıl olmuş AKP’yi tek başına iktidara getirmişlerdir… 26 Mart 1989’da tek başına iktidar olan Özal’ın ANAP’ını yerel seçimlerde yıkıp, Erdal İnönü liderliğindeki SHP’yi baş tacı yapmışlardı…
Demem o ki, bütün partilerin adaylarına sesleniyorum: Sakın ola havalara girip de, kazanma şansınız olan seçimleri kaybedecek hataları yapmayın!.. Bu seçmenler, hiç kimsenin babasının bostan tarlası, hiç bir partinin meyve bahçesi değildir!.. “Zamanı gelince gidip de heybelerimizi bunların meyveleriyle doldurur, işimize bakarız” diye, sakın yanılgıya düşmeyiniz… Yukarıdaki tarih ve olaylar bunların en güzel kanıtlarıdırlar…
Ya ne yapacaksınız? Çok çalışacaksınız, akılcı, kalıcı ve tutarlı projeler üreteceksiniz!.. Ekibinizi iyi seçeceksiniz, size oy kaybettirebilecek çürük yumurtaları aranızda barındırmayacaksınız!.. Mütevazılıktan hiç ayrılmayıp; büyükle büyük, küçükle küçük olmayı, herkesin evinde elini sıkmayı bileceksiniz!.. Yalan söylemeyeceksiniz!.. Halkın ekonomik durumunu düzeltecek, işsizliği önleyecek, kadın haklarına ve çevre dostu projelere hep öncelik vereceksiniz!.. Basına akılcı, tutarlı ve inandırıcı demeçler vereceksiniz!.. Dargın olduğunuz insanlar varsa, bu seçimi bir “Bayram” kabul edip, onlarla hemen barışmalısınız!..
Birçok seçim geçirmiş, iki büyük seçim yönetmiş bir kardeşiniz olarak; hiçbir parti ayrımı yapmadan bunları size aktarıyorum! Bundan sonrası artık size kalmış… Hadi rastgele arkadaşlar, hadi göreyim sizi…
