Ünlü şairimiz Orhan Veli Kanık’ın yazı ve şiirlerini yazdığı Varlık Dergisi’nin “01 Ağustos 1946” tarihli sayısında çok kısa ve çok anlamlı bir şiiri yayımlanmıştı. Hepinizin ezbere bildiğini zannettiğim “Vatan İçin” şiiri şöyleydi:
“Neler yapmadık şu vatan için;
Kimimiz öldük,
Kimimiz nutuk söyledik!..”
Eh, taa o tarihte yayımlanan şiirden beri, yani aradan geçen şu 67 yıldır ülkemizde çok fazla bir şeyin değiştiğini hiç zannetmiyorum? Yine bol bol nutuk atanlar, yine bu vatan uğruna sürülenler, süründürülenler, ölenler, öldürülenler, içeri atılanlar gırla gidiyor…
Neyse; bir de bizim üstad Orhan Veli’nin, Yaprak Dergisi (01 Ocak 1947)’de, ülke ve dünya siyasetine uzak kadınlarımız için yazdığı bir kısa “Cımbızlı Şiir”i daha vardı ve şöyle diyordu onlar için:
“Ne atom bombası,
Ne Londra Konferansı;
Bir elinde cımbız,
Bir elinde ayna,
Umurunda mı dünya!..” diyordu…
Ama bizim 16 Eylül 2013 tarihli (bugünkü) DEMEÇ Gazetesi’nin Cavit Yıldırım imzalı ve “O Proje Hayat Buldu” başlıklı haberinde, Murat Kazıl arkadaşımızın sayın eşi Yeliz Kazıl’ın “Her Eve Bir Öğrenci Alalım” projesinin hayat bulmaya başladığı ile ilgiliydi. Yıllardır Öğrenci Yurdu yapamayan bizim devlet, Belediyeler ve maddi imkânı olan insanlarımıza karşın, Yüksekokulumuza gelecek öğrencileri evlerimizde konuk etme projesi ilgi görmeye başladı, ne güzel…
Demek ki; “bir elinde cımbız, bir elinde ayna” olmayan aydın ve bilinçli kadınlarımız da bir şeyler başarabiliyorlarmış!.. Bu haber, işte tam da bunu gösteriyordu bize! Kazıl Ailesi bir öğrenciyi konuk etti, Yeşilbağcılar Belediye Başkanımız sayın Ertaf Cicili de hemen bunu duyup, bir öğrenciye burs vereceğini onlara söylemiş… Teşekkürler Yeliz Kazıl hanım, Atatürk’ün, Cumhuriyet’in istediği ve beklediği Türk kadını, Türk annesi, işte böyle olmalıydı! Projeniz gerçekten hayat bulmaya başladı bile işte!..
Bugün 2013/ 2014 Eğitim Öğretim Yılının ilk başlangıç günü. Bütün öğrencilerimize, öğretmenlerimize ve öğrenci velilerimize ‘hayırlı olsun’ diyorum!..
Gönül isterdi ki; bu eğitim ve öğretim yılı, ülkemizi “süper devlet” yapabilecek eğitim ve öğretim programına sahip, 1953’te cahilce kapattığımız “Köy Enstitüleri” programları ile başlasın… Temelinde hep “Yaparak-Yaşayarak Eğitme ve Öğretme” felsefesi olan harika programlardı…
Ülke kalkınması, müspet bilim, ekonomi, sanat, spor, müzik, kitap okuma alışkanlığı, köyde maddi imkânı olmayan ailelerin çocuklarına da okuma fırsatı veren, her mesleğin temel kurallarını öğrenip de uygulayarak, akılda daha kalıcı yapan programlardı onlar!.. Öğrenciler; okulda yiyecekleri çoğu Kışlık meyve, sebze, bal, yoğurt ve peynir üretimini kendileri yapar, böylece devlete ve ailelerine de fazla yük olmazlar, köylerine gidince de, ailelerine yeni teknikleri, daha kârlı ve sağlıklı üretim şekillerini öğretirlerdi… Çok yazık oldu o okullara ve programlara; hem ülke kaybetti, hem köydeki çaresiz ailelere yazık oldu!..
Hiç örnek aramamıza ve fazla söze gerek yok; bu eğitim-öğretim şeklini bizden kopyalayan Çin ve Hindistan’ın bugünkü zenginliklerine bakarak, Atatürk’ün büyüklüğünü ve o programların ne harika birer eğitim şekli olduğunu şıp diye anlayabiliriz!.. Ama esas sorun şu; bunu akıl edecek gerçek milliyetçi siyasi kadroları nereden bulacağız!? 
