Yine bir Yatağanlı; 1944 Şeref Köyü doğumlu, emekli öğretmen olan şairimiz sayın Muammer ÖZLER, 2004 yılında yayımladığı ünlü “Zeytin Delicesi” adlı şiir kitabından sonra, şimdi de “Adabelen Düşü” adlı şiir kitabını beğenilerimize sundu…
Kitabı 62 sayfa ve 23 şiirden oluşuyor… İlçemizin tek gazetesi DEMEÇ’in basıldığı “Anıl Ofset” tarafından hazırlanıp, okuyucularına dağıtıldı… Köyünün geleneklerini terk etmeden, müthiş doğa ve insan sevgisiyle dolu bu büyüğümüz, yeni kitabıyla da gönüllerimizde yine taht kuracak, şiirleri yine dilden dile söylenecektir…
Öğretmen olarak mezun olduğu okulun adıdır “Adıbelen!..” Yani, Adıbelen Tepesi eteğinde kurulan o ünlü “Aydın-Ortaklar Öğretmen Okulu”nun, öğretmen ve öğrencilerinin dilindeki adıdır!.. Şairimiz Muammer Özler de, kitabının 15’inci sayfasında yer verdiği “Koca Çan” adlı şiirinde bakın ne diyor:
“En toy akşamlarımda/ Tanıdım ben Adabelen’i/ Uzun uzun çalarken koca çan/ Silkindim sıkıntılarımdan/ Karıştım akşamların koyu gölgesine/ Bakakaldım Kaplan Dağı’nın doruğuna…/
Yıldızlar kıpır kıpır güldü gökyüzünde/ Çiçek açmış bahar dalı gibi/ Horonlarımıza, halaylarımıza bakarak/ Tatlı bir süzülüşle kayıverdim/ Ilık bir Sonbahar sabahı/ Soluduğum o pamuk tarlalarına…/
Akacak terim kalmadı tenimde/ Düştüm o gür sesine yüreğimin/ Severek tırmandım Adabelen Tepesi’ne/ Dağınık bulutlar geçip gitti üstümden…/
Şiir diktim taşlara, göversin diye/ Düşlerimi ektim/ Susamış kitap sayfalarına/ Dağılsın bütün sisler diye…/
Bir dağılsa sis/ Öyle güzel görecek ki gözlerim/ Yeniden ‘merhaba’ diyeceğim güneşe…”
Isparta-Gönen Öğretmen Okulu mezunu olarak, 1969 yılında Muammer Özler büyüğümün Şeref Köyünün-Mağara Mahallesine tek öğretmen olarak atanmıştım… Kendisi Şeref İlkokulu Müdürü idi… Merhum Hüseyin Işık amcamın cipiyle Şeref’e gittiğimde, ilk olarak onunla Şeref İlkokulu avlusunda görüştük, tanıştık… Yanında da, yine Şerefli bir öğretmen olan merhum Mehmet Ali Zeybek vardı…
İkisi de büyük nezaket göstererek Şeref Okulunu, lojmanı, çevreyi gezdirdiler… Sonra depo gibi bir yere girdik… Baktım ki, koca bir salon ve karşıda da bir sahne vardı… Merakla sorduğumda, buranın küçük bir tiyatro salonu olduğunu söylediler… O yıllarda birçok şehrimizde bile olmayan “Tiyatro Salonu”, Yatağan’ın 252 nüfuslu Şeref Köyü’nde vardı… Köy meydanında da, o tarihlerde daha benim köyüm koskoca Bozüyük’te bile olmayan bir Atatürk Büstü vardı… Çok şaşırmıştım… Sonradan öğrendim ki; Muammer ağabeyin Necati ve Halil Özler adında iki ağabeyi, onlara yön veren ünlü öğretmenimiz sayın Bahattin Uyar bir olup, üç eser sahneye koymuşlar, folklor ekibi kurmuşlar, turnelere çıkmışlar; elde ettikleri gelirle de bu güzel eserleri köylerine kazandırmışlar…
İşte yeni şiir kitabını çıkaran eğitimci-şair Muammer Özler, böyle bir köyümüzden ve böyle bir aile geleneğinden geliyor, bakalım daha ne gibi güzel eserlerini bizlere sunacak?
Daha anlatacaklarım bitmedi ama, yerimiz bu kadar… Yeni kitabındaki “Beş Evlek Tütün” şiirinden bir bölümle yazımıza son verelim: “Sağanak Haziran telaşlarıdır tarlalara yağan/ Günde üç öğün, acı-yavan, kuru soğan/ Yavaş yavaş oluşur düşlenen her şey/ Bozyaka’nın toprağı çatlak çatlaktır/ Olanı beş evlek zaten, olmuşu da olacağı da…/ Tütünün parası ballı börektir/ Alın teridir, göz feridir, değeri bilinmeyen/ Umuttur gelinlik kızlara, efe oğlana/ Çoluk çocuğun helvalı ekmeğidir/ Olanı beş evlek zaten, olmuşu da olacağı da...” 
