Her canlının başına bir gün mutlaka gelecek olan, doğal ve gerçek olan, adına da “ÖLÜM” denilen bu kaçınılmaz ve acı son, 31 Aralık 2018 yılının son günü de bizim Mahmut’u buldu!.. Tamam, bir gün hepimiz aynı akıbetle karşılaşacağız ama, bu işin de bir sırası, bir zamanı, bir adaleti olmalı… Sultan Süleyman’a bile kalmayan bu kavanoz dipli dünyada, ölüm denilen bu gerçek nice bebeleri, anaları, genç ve sağlıklı insanları, nice güç abidesi yöneticileri ansızın alıp götürdü… Bize de, arkalarından iki çift söz etmek-yazmak düştü…
Bazı sağlık sorunları nedeniyle birkaç yıldır Üniversite Hastanelerinde tedavisi süren, ama ölümcül bir rahatsızlığı bulunmayan Emekli Öğretmen arkadaşımız Mahmut Ayık (1950); 30 Aralık günü aniden rahatsızlandı, ‘böbrek yetmezliği ve bağırsak delinmesi’ teşhisi ile Bodrum’da yoğun bakım ünitesine yatırıldı, bir gün sonra da acı haberi geldi…
Mahmut Ayık ile 1975-1976 eğitim öğretim yılında, İlçemizin Kafaca-Kaplancık Köyü’nde bir yıl ahenkle çalıştık, Okul Müdürümüz de merhum Halilibrahim Berberoğlu idi… Mahmut’un mavi Renault arabası ile iki bayan öğretmen de Muğla’dan günübirlik gelirler, ben de hava yağışlı değilken köyümden motosikletimle, soğuk ve yağışlı günlerde de onların arabasıyla gelir-giderdim… Yıl sonunda Gökpınar’a Okul Müdürü olarak atanınca onlardan ayrıldım ama, hepsiyle dostluğumuz eksiksiz devam etti…
Mahmut Ayık zeki, nüktedan, arkadaşlarına düşkün, mesleğinde başarılı bir arkadaşımızdı… Emekli olunca da boş durmadı, Yatağan Belediye Meclis Üyeliği, Parti Yönetim Kurulu Üyeliği, ADD yöneticiliği ve Başkanlığı yaptı!.. Bu çalışmalarını Emekli Öğretmen arkadaşımız Fehmi Özsoy da, 01 Ocak 2019 günü Hicret Camii’ndeki cenaze törenindeki kısa, öz ve anlamlı konuşmasında belirtti!..
Son yıllarda peş peşe birçok öğretmen arkadaşımızı çok erken yaşlarda kaybettik!.. Azrail Hazretleri buraları mesken mi tuttu bilemiyorum? İsimlere bir bakınız, tam da hepsinin öğrencilerinin mürüvvetlerini görecekleri, rahat edecekleri ve torunlarıyla hoşça vakit geçirecekleri sırada gittiler!.. İşte kaybettiğimiz öğretmen arkadaşlarımızdan bazıları: Nevzat Duruş, Fehmi Özgün, Atilla Arda, Emin Can, İsmail Keleş, İhsan Öztürk, Çetin Cinaz, Mustafa Uslu ve şimdi de Mahmut Ayık!.. Yeter ama yahu!.. Hemen hemen aynı yaş gurubuna yakın olduğumuz için, bizim üzerimize de karabasanlar çöker oldu!.. Ölümün şakası da, sonu da yok!.. Bu gidiş, koca gidiş!.. Bu gök kubbeden geriye sadece, -bırakabildiysek eğer- hoş bir seda kalıyor!.. Ha bir de geriye, takma dişlerimizle bastonumuz, yutamadığımız ilâçlarımız hatıra olarak geride kalıyorlar!..
Bakınız ünlü Muğla şairimiz İbrahim Ergin, “10 KASIM” adlı şiirinde ölüm için ne diyor:
“…Seni dünyadan sürmeli/ Atamı sen aldın ölüm/ Ölüm… Seni öldürmeli/ Yanlış kapı çaldın ölüm!..”
Üstat Orhan Veli ise “İstanbul Türküsü” şiirinde şöyle diyordu:
“İstanbul’da Boğaziçi’nde/ Bir fakir Orhan Veli’yim/ Veli’nin oğluyum/ Tarifsiz kederler içinde!..// Urumelihisarı’na oturmuşum/ Oturmuş da, bir türkü tutturmuşum:/ ‘İstanbul’un mermer taşları/ Başıma da konuyor/ Konuyor aman martı kuşları/ Gözlerimden boşanır hicran yaşları/ Edalım, senin yüzünden bu halim// İstanbul’un orta yeri sinema/ Garipliğim, mahzunluğum duyurmayın anama/ El konuşur, sevişirmiş, bana ne!?/ Sevdalım, boynuna vebalim!’// İstanbul’da, Boğaziçi’ndeyim/ Bir fakir Orhan Veli/ Veli’nin oğlu/ Tarifsiz kederler içindeyim!..” Biliyor musunuz, bu satırları yazan şairi de, daha 36 yaşındayken kaybetmiştik, hak-hukuk-adalet neresinde bu işin!?
Evet, bir arkadaşımızı ve meslektaşımızı daha kaybettik, tarifsiz kederler içindeyim dostlar!.. Biz hakkımızı helâl ettik, sen de et sevgili Mahmut Ayık, seni hiç unutmayacağız!.. Toprağın bol, mekânın Cennet olur inşallah, ışıklar içinde uyu kardeşim!..
